Вітаем Вас на сайце беларускай ваеннай паэзіі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай ваеннай паэзіі.

Больш за 60 гадоў прайшло з дня заканчэння Вялікай Айчыннай вайны. Але і да гэтага часу пякучым болем адзываецца найцяжэйшая з войнаў у сэрцы кожнага чалавека. Мы не павінны забываць пра жахі вайны, смерць і пакуты мільёнаў людзей. Помніць аб вайне, гераізме і мужнасці тых, хто змагаўся з ворагам і выратаваў ад фашысцкага нашэсця Радзіму, — гэта значыць змагацца за мір. Гэта абавязак усіх, хто жыве на зямлі. І таму тэма Вялікай Айчыннай вайны з'яўляецца адной з важнейшых у беларускай паэзіі і літаратуры.

Імкнучыся замацаваць у народнай памяці трагедыю вайны, мы пастараліся сабраць на нашым сайце найбольш поўную калекцыю твораў беларускіх паэтаў, якія можна лічыць своеасаблівым помнікам загінуўшым на вайне, твораў, якія вучаць нас мужнасці, адвазе, бясстрашнасці, высокай маральнасці, шчырай адданасці Айчыне, змаганню за мір і справядлівасць на ўсёй планеце.

Верш дня

Апошні світанак

 

Апошні світанак у небе згарае,
Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак.
Яго жыццё ўжо дагарае
І каб Бог даў яму толькі знак,

Што прыйдзе до роднае вёскавай хаты,
У хату ён зойдзе, як зноў.
А там са слязьмі чакаць будзе маці
І скажыць:"Вярнуўся, сыночак, герой!"

Але яго зорка ўжо дагарае
І яго чакае цемры турма
Толькі памяць аб ім будзе жывая,
Але ўзор засцілае цьма.

Нарадзіўся тый хлопчык на Днепры, як я,
Уся вёска была сябры
І прыйшло васямнаццаць — настала вайна,
Разышліся сябры хто куды.

Толькі хлопец на фронт не хацеў трапаваць —
У партызаны зрашыў ён пайсці,
Каб фашыстам жыццё у страхе трымаць,
Ды прызванне сваё знайсці.

Годы ішлі, тый хлапчына з вражынай змагаўся,
Толькі не сілай, а розумам сільным сваім.
Час ад часу вражына штосьці злаваўся
І адпомсціць яму рашыў...

Над дняпроўскаю вёскай світанак згарае,
Чутна ў лесе шмат стрэлаў і ўзрыў
Амаль птушка ў лесе ў тым не спявае—
Быў застрэлен юнак ў лесе тым.

Апошні світанак у небе згарае,
Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак
І яго жыццё ўжо дагарае
І каб Бог даў яму толькі знак...

І ўзглянуў раз апошні на неба
І... даў яму Бог гэты знак —
Там журавы ляцяць стаей ў неба
І рашыў не здавацца юнак.

І пад кроплямі поту, без знакаў спазнання
Ён вінтоўку ў руку ўзяў,
І к вёсцы радной ён пайшоў з асазнаннем,
Што яго канчатак настаў.

Ён ідзе па сцяжынцы і бачыць,
Што вёсцы на свеце няма,
Знікла продкаў вечная памяць...
Знікне і ён, і дом, і сям'я.

Ён дайшоў да ўзгорку, дзе вёска стаяла,
Дзе мноства ўсяго ад жыцця ён забраў,
А цяпер гэтай вёсцы на свеце не стала
І юнак, захоплены горам,
Упаў...

І паўсталі чаргой у яго прад вачамі
Тая маці, бабуля, дзядок,
Там любая сэрцам родная хата
І тый ракавы лясок

Як на рэчцы блакітнай рыбалоўству злаўчаўся,
Як у школу, у клас першы пайшоў,
Як з дзяўчынай размову весці пытаўся,
Як прызванне сваё знайшоў.

Ён не прыйдзе да роднае вёскавай хаты,
Ён у хату не зойдзе, як зноў,
І чакаць ужо там не будзе маці
І не скажыць:"Вярнуўся... сыночак... герой"

А там толькі цемра вакол
І няма ад яе нікому пабегу—
Над Дняпроўскаю вёскай, як учора прайшоў
Апошні світанак... апошняга свету.