Наталля Каліцька

Азарыцкая калыханка

 

Памяці малалетніх вязняў
Азарыцкага канцлагера

Калыша ў балоце крывая сасна
На голлі сваім бяду і дрымоту.
Ля мёртвай матулі прыснула дзіця...
Люляе, люляе сасна адзіноту.

І ходзіць навокал самотны “бай-бай”,
Здувае сняжок і змятае пушынкі.
Падаўся пад цёплы бачок цераз гай
Маленькі ваўчок да другое дзяўчынкі.

А дрэва калыша. А вецер пяе,
Выводзіць нямую, без слоў калыханку,