Вершы пра вайну

                                              Васілю Быкаву

Гэта — зноў вяртаюцца ў строй
думкі, гнеў і гонар сяброў,
скошаных куляй насмерць...
Абарваны іх шчыры смех.

Як цяпер, стаяць у вачах
прад аглухлым скрываўленым раннем
з неадступным на вуснах пытаннем:
а ці маеш ты права маўчаць?

Гаварыць —
не дужых пацешыць.
Зубы сця