Вершы пра вайну

Я не начышчу медалі.
Яны мне тым ужо святыя,
што дым няроднае зямлі
уеўся ў іх бакі крутыя.

Я іх дастаў,
                   каб прыгадаць
тых дзён падзеі і надзеі.
Я з імі сам –
                      ні ўзяць ні даць –
на сорак год памаладзею.

Завалачэцца дымам даль,
шалёны вецер зноў завые
у мачтах…
                  Першы мо

                      Памяці Героя Савецкага Саюза
                      старшыны 1-й стацці
                      Мікалая Галубкова

Я з вышыні гадоў,
                           нібы з гары,
гляджу ў далечыню свайго юнацтва.
І хвалі жаўтаводай Сунгары
мне ўсё часцей і мрояцца і сняцца.

Вінюся я тады перад сабой,
што ваблюся на дро

Была вайна.
Не даўна – ўчора.
Я гэта ведаю не з кніг.
Для тых,
        хто зведаў тое гора,
і паўстагоддзя – 
                 толькі міг.

Нашто парады і даклады?
Не трэба больш былой ілжы.
Клады прывесці б нам да ладу,
паставіць свечкі пад крыжы.

Бо варты вечнае пашаны
той, хто ў пякельны час ліхі
вайною быў укрыжаваны
за на

Не, відаць, не ўсё яшчэ агорана.
Сыну – шэсцьдзесят.

Яе Іван быў як усе Іваны.
Муж. Бацька.