Вершы пра вайну

На свеце ўсякае бывае...
Бывае, снег кружляе ў маі,
Бывае, дождж пральецца ў лютым
I на рачулцы, лёдам скутай,
Ручэй імклівы ажывае.
На свеце ўсякае бывае...
Крыкун пужліва адступае,
А ціхі раптам і пануры
Закрые целам амбразуру
I ў бронзе ўзвысіцца над краем.

Хлапчук страляе з аўтамата,
Старанна цісне на курок.
Падняў угору рукі тата
І ціха хіліцца на бок.
Смяецца сын, стралок няспынны,
Пужае гнеўна: – Хэндэ хох!
Ён з задаволенаю мінай
Глядзіць, як бацька споўз да ног.
– Капут! – крычыць. –
Ты мёртвы, татка!
І цісне руляй да зямлі.

За той гульнёй сачыла бабка,
І слёзы па шчаках цяклі.

Радзей бярэ акардэон
І ўжо не так іграе тата,
Бо спрыту ў пальцах малавата
І на павеках вісне сон.
Але сягоння ўсё ў парадку,
Пад хатаю на лаўцы сеў,
І галасоў лагодны спеў
Паплыў пад вёску Гараватка.
У гэтай музыцы – вясна,
І смех, і плач пад небам дымным.
Сягоння тата – у Берліне,
Дзе захлынулася вайна...