Каля помніка ветэранам…ці Вечны агонь.

 
(Прысвячаецца светлай памяці загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю, якога я ніколі не бачыла) 1 Каля помніка ветэранам Палымнее агеньчык вечны, Крываточыцца болем ранаў, Сагравае цяплом сардэчным. 2 Запытала дзяўчынка ў дзеда: "Чаму ён пад дажджом не тухне І чаму тут так многа кветак, Сярод восеньскіх лісцяў жухлых? 3 Уздыхнуўшы, стары заплакаў І сумотна нахмурыў бровы... - Гэты помнік - палёгшых якар, За Радзіму ў час суровы… 4 - Растлумач, што за якар, дзеду? Караблёў тут няма і мора… - Гэта - памяць, яе не зведаць, Незабыўная сведка гора… 5 Яна ў суме гранітных плітаў, У вянках, у агні і ў кветках... І ў надпісах "Не забыты…" Падрасцеш, тады поймеш, дзетка. 6 Паглядзі на агеньчык вечны, Яна ім запаветы піша, Не знікае ні ўдзень, ні ўвечар, Супраць бедаў вайны афіша… 7 Па праспекту, насустрач веку, Ідуць за руку дзяўчо і воін, Што шукаюць ад войнаў лекі, У незгасальным агні героям… Мінск.08.11.2014г. Nike