Вершы пра вайну

Далі травінцы назву — слёзкі.
А з ёй — паданне для вякоў.
Ішла вайна. Чужынец
                                      з вёскі
Забраў дзяўчыну ад бацькоў.

Дзяўчына ў цьме-журбе вялікай
Сама
         пад хмурнай сінявой
Аб дол ударылася з крыкам
I стала слёзкамі-травой.

Глядзі: вунь колькі гэтых слёзак!
I ўсюды, дзе бягуць яны,— 
Шляхі, шляхі да родных вёсак,
З палону, з роспачы вайны.